Kwas chlebowy niepasteryzowany Burak ze Świdnika

Kwas chlebowy

Kwas chlebowy znany był już w X wieku i wytwarzały go ludy słowiańskie na terenach Rosji, Białorusi, Ukrainy, Litwy oraz Polski. W związku z tym, że był łatwy i tani w przygotowaniu, początkowo był napojem ludzi ubogich. W okresie żniw dominował na chłopskich stołach, ponieważ doskonale nawadniał. W trakcie zbiorów wyrabiano słabszy kwas, który miał tylko ugasić pragnienie. Natomiast na jarmarki i odpusty produkowano jego mocniejszą wersję, aby rozweselić bawiących się ludzi. Dopiero po jakimś czasie jego walory smakowe i właściwości prozdrowotne docenili najpierw mnisi i szlachta, a następnie dotarł na królewskie stoły. Kwas chlebowy nie tylko rozweselał, gasił pragnienie i orzeźwiał, ale swego czasu był także napojem leczniczym, gdyż łagodził dolegliwości żołądkowe dręczące szlachtę po obfitych ucztach. Receptury na wytwarzanie kwasu chlebowego przekazywane były z pokolenia na pokolenie.